Φτιάξε καρδιά μου το δικό σου παραμύθι....




Φτιάχνουν απόψε με κουρέλια και σανίδια 
έναν συνοικισμό αυτόνομο 
Αυτοί που ψάχνουν για διαμάντια στα σκουπίδια 
και στον υπόνομο 
Και συ που ψάχνεις το κουκί και το ρεβύθι 
στο τέλμα αυτό που βυθιζόμαστε 
Φτιάξε μαζί τους το δικό σου παραμύθι 
γιατί χανόμαστε 

Μες το δικό σου παραμύθι ξαναβρέστο 
το ξεχασμένο μονοπάτι σου 
Και ξαναχάστο, ξαναβρέστo, ξαναπέστο 
το τραγουδάκι σου 

Ξελεύθερώνω την ωραία πεταλούδα 
από τη σφραγισμένη γυάλα της 
Να σου χαρίσει τα φτερά της τα βελούδα 
και τα μεγάλα της 




           νεράιδα-e1306783557532.jpg


Γιατί να ψάχνεις τριαντάφυλλα στα στήθη 
αυτών που χάμω τα πετάξανε 
Φτιάξε καρδιά μου 
το δικό σου παραμύθι 
αλλιώς τη βάψαμε 

Σιάχνω απόψε με κουρέλια και σανίδια 
Σαν συνοικισμό αυτόνομο 
Αυτούς που ψάχνουν για διαμάντια στα σκουπίδια 
και στον υπόνομο 

Γιατί να ψάχνω το κουκί και το ρεβύθι 
στο τέλμα αυτό που βυθιζόμαστε 
Φτιάχνω μαζί σας το δικό μας παραμύθι 
γιατί χανόμαστε 

Μες το δικό σου παραμύθι ξαναβρέστο 
το ξεχασμένο μονοπάτι σου 
Και ξαναχάστο, ξαναβρέστω, ξαναπέστο 
το τραγουδάκι σου...



Χρόνια πολλά στις μανούλες....



Σ' αυτές που μας πόνεσαν,  στις μανούλες που γύρισαν πλάτη στα παιδιά τους, σ' όλες αυτές που ξέχασαν σε κάποιον σκουπιδοτενεκέ, στην πόρτα κάποιου βρεφοκομείου, στα σκαλοπάτια μιας εκκλησιάς, ή ενός κακόφημου σπιτιού, μικρές αθώες ψυχούλες...Σ' όλες αυτές, εμείς τα παιδιά, που μεγαλώσαμε, τους λέμε χρόνια πολλά...με καθαρή ψυχή,  χρόνια τους πολλά...


Χρόνια πολλά...και στις άλλες, τις Υπέροχες, τις Πραγματικές, που Αγκάλιασαν και Γιάτρεψαν με την Αγάπη τους, Πληγές Μηνών και  Χρόνων...που Ξενύχτησαν, που Πόνεσαν που Αφιέρωσαν τη Ζωή τους, στην Οικογένεια και στο Μεγάλωμα αυτών των μικρών παιδιών...

Μάνες και οι δύο...

Χρόνια τους πολλά!


μητέρα.jpg


Ω γλυκύ μου έαρ...



psalmwdies5456.jpg


Στον ουρανό σκαρφάλωσα... τον κόσμο να μετρήσω



Το πρόσωπό του σύννεφο

Το πέρασμά του μπόρα

Κι η ομορφιά του σύνορο

Για της καρδιάς τη χώρα

Απόψε ανοίγει ο άνεμος

Του νου τα παραθύρια

Για να περάσει ο άγγελος

Με τ'άχραντα μυστήρια


Στον ουρανό σκαρφάλωσα

Τον κόσμο να μετρήσω

Κι είδα την άσπρη θάλασσα

Που θα σε φέρει πίσω

Είδα κατάρτι γυρισμού

Κι ένα πουλί του νότου

Με το κρυφό μαράζι του

Και το παράπονό του


Πέντε γράμματα

Ταιριάξανε και κάναν την αγάπη

Πέντε γράμματα

Γεννήσανε τον πόνο και το δάκρυ

Πέντε γράμματα

μας παν ως του παράδεισου την άκρη


 

νεράιδα-e1306783557532.jpg


Γλυκιά η μέρα σήμερα...




Άντε πια να λιώσει ο πάγος στην ψυχή μας...

Πάθαμε αγκύλωση τόσους μήνες...




Angel-Gif-Images-angels-32427296-550-448.gif


Καληνύχτα πάντα με Αγάπη!


Αχ, περιστέρι μου



Αχ περιστέρι μου μη φεύγεις βιαστικό

κι από το χέρι μου έλα να πιεις νερό


Απόψε δε θα κοιμηθώ

θα μείνω πάλι να σκεφτώ

πώς πονώ, πως πονώ, πως πονώ.

Το γέλιο το ζωγραφιστό

το βήμα το ξεχωριστό

σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, σ' αγαπώ.


Μ' ένα μαχαίρι άνοιξέ μου την καρδιά, 

κανείς δεν ξέρει τι περνώ κάθε βραδιά


Κάθε βραδιά, κάθε πρωί

μου λιγοστεύει η ζωή, 

πώς πονώ, πώς πονώ, πώς πονώ, 

το γέλιο σου σαν θυμηθώ, 

το βήμα το ξεχωριστό, 

σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, σ' αγαπώ.


Απόψε δε θα κοιμηθώ

θα μείνω πάλι να σκεφτώ

πώς πονώ, πως πονώ, πως πονώ.

Το γέλιο το ζωγραφιστό

το βήμα το ξεχωριστό

σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, σ' αγαπώ.


crucifix.jpg


Μια ζεστή καληνύχτα πάντα με αγάπη!


Για που τραβάς ελπίδα;




Δε σου κράτησα ποτέ κακία. Παράπονο μόνο...

Να ήξερες πόσες νύχτες προσπαθούσα με τη σκέψη μου να επικοινωνήσω μαζί σου...

Να σου στείλω ένα μήνυμα... Κι εσύ δεν άκουγες...

Ξέρεις, ο πονεμένος αποζητά τον ίσκιο ενός ανθρώπου,

για να καθήσει από κάτω, να κουρνιάσει και να κλάψει με την ησυχία του.

Ο πόνος θέλει μια σκέψη.

Ένα καταφύγιο για να καταλαγιάσει. Όταν δεν υπάρχει τίποτα γίνεται πιο σκληρός.

Πιο κοφτερός. Σε παίρνει το κατόπι κι όπου σε βρει σε μαχαιρώνει,

ώσπου να σε ρημάξει...

Μόνο οι πολύ δυνατοί, οι πολύ οχυρωμένοι τα βγάζουν πέρα.

Κι εγώ δεν ήμουν ποτέ τόσο δυνατή.

Και καθόλου οχυρωμένη.

Εσύ ήσουν πάντα ένας καλός καραβοκύρης.

Είχες πυξίδα...

Κρατούσες την ρότα σου σταθερή..

Άραξες το σκέφος σου σε απάνεμο λιμάνι..

Εγώ το δικό μου το βούλιαξα...

Ναυάγησα...

Ήρθα εδώ γιατί με πέταξαν τα κύματα...

Ταξίδευα σ' ένα άγνωστο πέλαγος κι είχα τ' αυτιά μου ανοιχτά μόνο για τις σειρήνες..

Όπου μου λεγαν πήγαινα...


 Αλκυόνη Παπαδάκη


497593011uZrxMB_ph.jpg


Καλοτάξιδα να είναι τα όνειρά μας και οι καλά φυλαγμένες μας ελπίδες...

Καλό απόγευμα...πάντα με αγάπη!




Όλα σ' αγαπάνε...



Αν είναι στη μοίρα σου να περάσεις ένα φαράγγι, θα το περάσεις ακόμη και μετά από χίλιες παρακαμπτήριες. 

Αν το αποφύγεις από τον Νότο, θα το διαβείς αργότερα από τον Βορρά και με βοριά. 

Τι αλλάζει τάχα;

 Ετεροχρονίζεται μόνο κι απέ  έρχεται δριμύτερο, με κλαυθμό και τριγμό των δοντιών...

Και δω, έρχεται  η γιαγιά μου, μ' εκείνο το γνωστό...

....Παιδάκι μου, είναι πρεπόμενο να το ζήσεις...

Ουφφφ...

Ξεστράτησε πάλι ο νους...




162283-777da9a3f5aaa24db8e7c0f9366f04d1_web.jpg



Είσαι νοτιάς κι εγώ πουλί χαμένο...



Μεσ' στο νερό ψάρι χρυσό γλιστράς

κι εγώ ψαράς με δίχτυ αδειανό

Θάλασσα εσύ κι εγώ ο ναυαγός σου

Στην αγκαλιά σου πεθαίνω και ζω


Είσαι νοτιάς κι εγώ πουλί χαμένο

Εκεί που θέλεις με πηγαίνεις, με πετάς 

Είσαι βοριάς, παγώνεις τα φτερά μου 

Κι ύστερα μ' ένα φιλί ψηλά με πας


Κρατάς εσύ τιμόνι και πανιά 

Κι εγώ παιδί χαμένο μοναχό

Μάγισσα εσύ κι εγώ ακόλουθός σου

Χωρίς εσένα δεν ξέρω να ζω


Είσαι νοτιάς κι εγώ πουλί χαμένο

Εκεί που θέλεις με πηγαίνεις, με πετάς 

Είσαι βοριάς, παγώνεις τα φτερά μου 

Κι ύστερα μ' ένα φιλί ψηλά με πας



anastasia..jpg




Ξανά, θα περπατήσουμε ξανά μέσα από χρόνια ανοιχτά....




όταν οι δρόμοι θα`χουν κλείσει.
Φωνές, γέλια, τραγούδια και γιορτές
οι ελπίδες όλες ζωντανές
κι όλοι θα έχουνε γυρίσει.

Μου λες, πού βρίσκεις τόσα και μου λες
πως βλέπεις μέσα από φωτιές
όσα για πάντα έχουν σβήσει.
Κοιτάς τα σύννεφα μιας ζωγραφιάς
ό,τι ήταν κάποτε για μας
λες δεν μπορεί,θα ξαναζήσει.

Μπορεί ν`αντέχει ακόμα μια κλωστή,
να έχει μείνει μια σκηνή
κι όταν παιχτεί εδώ να μείνεις.
Μαζί, κι άμα δεν έχει πια μαζί,
μες στην καινούρια σου ζωή
πάρε με πίσω,μη μ`αφήνεις.



254587-ca2ab3a342bfb985.jpg



Μου λες,πού βρίσκεις τόσα και μου λες
πως βλέπεις μέσα από φωτιές
όσα για πάντα έχουν σβήσει.
Κοιτάς τα σύννεφα μιας ζωγραφιάς
ό,τι ήταν κάποτε για μας
λες,δεν μπορεί,θα ξαναζήσει.

Ξανά, θα περπατήσουμε ξανά
μέσα από χρόνια ανοιχτά
όταν οι δρόμοι θα`χουν κλείσει.
Φωνές, γέλια, τραγούδια και γιορτές
οι ελπίδες όλες ζωντανές
κι όλοι θα έχουνε γυρίσει.